İPEK YOLU GÜNCESİ

Hayat bazen tanımlayamadığın duygularla dolar. Gün bazen ağır bir yükle başlar. İşte o süreçte farkına varır insan: Ağırlaştın… Bir gün böyle bir güne uyanırsın. Kalbinden çok zihninin yorgun olduğunu fark edersin. Bir fincan kahve alıp pencere kenarından ağaçları, kuşları ve gökyüzünü izlemek yetmez hafiflemeye. İçten içe bildiğin, büyümesini izlediğin o karmaşaya yetecek kelime bulamazsın. Bu yüzden de günler geçer ama yazamazsın. Çünkü bu bir karmaşadır, umutla korkunun bir arada olduğu... Orada bir yerde büyür ve kimse fark etmez. Edemez çünkü sen gülümsemeyi ihmal etmezsin. Aslında o gülümsemenin ardında bir duraklama vardır. İnsanın kendine bile söyleyemediği, kağıda dökemediği "Ben de yoruldum." itirafı...  Ama öyle bir durum var ki hayret eder insan. Bazen bu yorgunluk seni hareketsiz değil daha da koşturan biri yapar. Çünkü kendin için durmak, dinlenmek düşündüğün son şeydir. Sen sadece sana ihtiyacı olan biri için oradasındır. İşte bu yüzden büyüdükçe büyür bu karma...