İPEK YOLU GÜNCESİ

İçimde bir karanlık büyüyor. Adı yok, sanki kendi bile yok ama aslında varlığı çok gerçek. İçimde bir ülke var, henüz adı konmamış. Ne haritalarda ne de bilenen rotalarda yok. Bu ülkeye sık sık uğrar oldum son zamanlarda. Karamsarlığın gri bulutlarıyla kaplı bir gökyüzü ve umutsuzluğun kurak ovaları sarmış bu ülkenin her yanını. Her şey daha yavaş, daha sessiz... Siz hiç kendi iç coğrafyanıza yabancılaştınız mı? Bildiğiniz yollar kayboldu, duygularınız dönüştü mü? Bugün o ülkenin içinden yazıyorum bu satırları. Adını bir türlü koyamadığım ama içinde kaybolduğumu bildiğim bir yerden.   Umudun göç ettiği bir kentte yaşıyor ruhum. En çok da belirsizlik yoruyor onu. Nereye gideceğini bilememek adım atmayı öyle zorlaştırıyor ki... Bazen bu yabancı hisleri içimde bastırmaya çalışıyorum, suskunlukla mühürlüyorum. Ama sonra düşünüyorum, belki de bu duygular sadece içimde kalmamalı. Sanırım o ülkenin sınırlarını aşmalı ve başka haritalara yayılmalı. Çünkü bazen bir kelime bile taşımakta zor...

"Bu sıcakta konuşan tek şey güneş. Ben bile kendime sessiz kaldım." Güneş'in Sustukları Sıcak bir temmuz sabahıydı ve ben içimde ağır bir durgunluk taşıyordum. Güneş ortalığı kavurdukça konuşur aslında. Bense temmuzun her günü bir öncekinden daha da sessizim kendime. Güneşin yakıcılığı "konuşması" ise beni susturması da onun susmasıdır aslında.  Bazen koşup bir ağacın gölgesine saklanıyorum. Ama temmuzda gölgeler bile çabuk buharlaşıyor. Her şeyden çok kendimden kaçıp sığınıyordum oysaki bu gölgelere. Güneşin yaktıkları değil, sustukları kaçırıyor insanı. Ben yine de içimden geçenleri duymazdan geliyorum çünkü insan kendi iç sesini bile taşıyamıyor bu sıcakta. Taşıyamadıkça da ter gibi akıyor kelimeler; tutamıyorum, yazamıyorum, konuşamıyorum.  Bir yerde bir serinlik başlasa içimde duracak zaman aslında. Ama zaman temmuzda çok başka akıyor. Anlamadan değil, ısrarla en derinine anlata anlata, yapış yapış, üstüne basa basa... Gecesi bile gündüz gibi sıcak, suskun....