KAVRULMUŞ ZAMANLARIN İÇİNDE

"Bu sıcakta konuşan tek şey güneş. Ben bile kendime sessiz kaldım."

Güneş'in Sustukları

Sıcak bir temmuz sabahıydı ve ben içimde ağır bir durgunluk taşıyordum. Güneş ortalığı kavurdukça konuşur aslında. Bense temmuzun her günü bir öncekinden daha da sessizim kendime. Güneşin yakıcılığı "konuşması" ise beni susturması da onun susmasıdır aslında. 

Bazen koşup bir ağacın gölgesine saklanıyorum. Ama temmuzda gölgeler bile çabuk buharlaşıyor. Her şeyden çok kendimden kaçıp sığınıyordum oysaki bu gölgelere. Güneşin yaktıkları değil, sustukları kaçırıyor insanı. Ben yine de içimden geçenleri duymazdan geliyorum çünkü insan kendi iç sesini bile taşıyamıyor bu sıcakta. Taşıyamadıkça da ter gibi akıyor kelimeler; tutamıyorum, yazamıyorum, konuşamıyorum. 

Bir yerde bir serinlik başlasa içimde duracak zaman aslında. Ama zaman temmuzda çok başka akıyor. Anlamadan değil, ısrarla en derinine anlata anlata, yapış yapış, üstüne basa basa... Gecesi bile gündüz gibi sıcak, suskun... Uyusam bile zihnim ve hep uyanık kalıyor, ısrarla susmaya devam ediyor. Geceler susuyor, rüyalar susuyor, kâbuslar susuyor. Susmanın zamanı mı acaba? Kendini dinlemenin? Çünkü zaman dışarıda kavrulurken içimizde ağır ağır eriyor.



Zamanı Erite Erite

Doğa susunca insanın iç sesi daha fazla duyulurmuş. Bunu temmuzda öğrendim. Zaman eriyordu. Eridikçe kelimeler buzdan süzülen sular gibi etrafa yayılıyordu. Hepsi bir yana dağılıyor, bir araya gelip anlamlı bir cümle oluşturamıyordu. Peki, ya gerçek dağınıklıkta gizliyse? Evet, kesinlikle öyle. Her cümle kurulmak zorunda değil. Bazı duyguları sadece hissetmeliyiz. Her sessizlik dile gelmez, bazıları sadece içeride olmak için vardır. 

Bu temmuzda sadece sustum. Susmalıyım. Çünkü içimizde konuşan her şey susarak dinlenmek istiyor. Artık anlam aramıyorum. Çünkü bazı zamanlar sadece yaşanır, anlatılmaz. Temmuz gibi. Zamanı erite erite, sessizliği çoğalta çoğalta… 

 "Bazı aylar konuşmaz. Temmuz onlardan biridir."

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

KARANLIKLA GÖZ GÖZE

Resim
  Karanlık bazen bir geceden değil, uzun süren bir iç mevsimden doğar. Son zamanlarda içimde adı olmayan bir karanlık var. Onu tanımlamaya çalıştıkça şekil değiştiriyor ama varlığı hiç kaybolmuyor. Günler geçiyor, hayat devam ediyor. Bense içimde ağırlaşan bir zamanın içinde kalıyorum. Her şey donuk, her şey mesafeli. Sanki içimde bir yer artık ışık almamaya karar vermiş gibi. Kalabalıkların içinde durabiliyorum. Konuşmaların arasında, seslerin ortasında. Ama bu kalabalıklar içimde bir boşluğu doldurmuyor. İnsan aslında anlatmak istemediği için değil de anlatamayacak hale geldiği için susar. Bir duygunun fazla gelmesi, bir kez yanlış anlaşılması yetiyor. Sonra insan, kelimelerini korumak için içine çekiyor. Bu da zamanla yalnızlığın başka bir türüne dönüşüyor. Belirsizlik, insanı içten içe tüketen bir şey. Nereye gittiğini bilmemek değil sadece, hareket edip etmediğinden bile emin olamamak. İçimde bir yol var ama yön hissi yok. Harita duruyor ama işaretler silik... İlerliyor mu...
Devamı

BİR KARANLIĞI EVCİLLEŞTİRMEK

Resim
İçimde bir karanlık büyüyor. Adı yok, sanki kendi bile yok ama aslında varlığı çok gerçek. İçimde bir ülke var, henüz adı konmamış. Ne haritalarda ne de bilenen rotalarda yok. Bu ülkeye sık sık uğrar oldum son zamanlarda. Karamsarlığın gri bulutlarıyla kaplı bir gökyüzü ve umutsuzluğun kurak ovaları sarmış bu ülkenin her yanını. Her şey daha yavaş, daha sessiz... Siz hiç kendi iç coğrafyanıza yabancılaştınız mı? Bildiğiniz yollar kayboldu, duygularınız dönüştü mü? Bugün o ülkenin içinden yazıyorum bu satırları. Adını bir türlü koyamadığım ama içinde kaybolduğumu bildiğim bir yerden.   Umudun göç ettiği bir kentte yaşıyor ruhum. En çok da belirsizlik yoruyor onu. Nereye gideceğini bilememek adım atmayı öyle zorlaştırıyor ki... Bazen bu yabancı hisleri içimde bastırmaya çalışıyorum, suskunlukla mühürlüyorum. Ama sonra düşünüyorum, belki de bu duygular sadece içimde kalmamalı. Sanırım o ülkenin sınırlarını aşmalı ve başka haritalara yayılmalı. Çünkü bazen bir kelime bile taşımakta zor...
Devamı

PENCERELER

Resim
İçeride olanlar bazen dışarıdan gelenle karışır. İnsan neyin nereden estiğini anlayamaz. Rüzgârı suçladığımız çok şey var. Halbuki bazı pencereler zaten açıktı. Büyümüş ama büyümeye direnen yüreğim bunu anlamadı. Ben de oturdum, ona bir masal anlattım... ‎ Bir varmış bir yokmuş, ‎Zamanın birinde, kalabalıkların içinde yapayalnız bir kalp yaşarmış. ‎Bu kalp kendini, içindeki sessiz bir oda yüzünden yalnızlıkla korumaya almış. Kimsenin bilmediği, kapısını kendisinin bile ne aralayabildiği ne kilit vurabildiği ne de yıkabildiği bir oda... ‎Bu odada eski sesler yaşarmış. Yarım kalmış cümleler, zamanında söylenmemiş "kal"lar, duyulmamış hisler, terk edilmelerin gözyaşları... ‎Bu kalbin kocaman bir de evreni varmış. Dışarıdan bakınca her şey yerli yerinde görünürmüş. Gökyüzünün parıltısı aynı, deniz ve dalga sesleri aynı, insanlar aynı, gülüşler aynı... Ama içeride, o odada, en küçük yankı bile duvarlara çarpıp büyür, kocaman bir gürültü olurmuş. ‎Yalnızlık kalkanına rağmen bazen, ...
Devamı