PENCERELER

İçeride olanlar bazen dışarıdan gelenle karışır. İnsan neyin nereden estiğini anlayamaz. Rüzgârı suçladığımız çok şey var. Halbuki bazı pencereler zaten açıktı. Büyümüş ama büyümeye direnen yüreğim bunu anlamadı. Ben de oturdum, ona bir masal anlattım...

‎Bir varmış bir yokmuş,

‎Zamanın birinde, kalabalıkların içinde yapayalnız bir kalp yaşarmış. ‎Bu kalp kendini, içindeki sessiz bir oda yüzünden yalnızlıkla korumaya almış. Kimsenin bilmediği, kapısını kendisinin bile ne aralayabildiği ne kilit vurabildiği ne de yıkabildiği bir oda... ‎Bu odada eski sesler yaşarmış. Yarım kalmış cümleler, zamanında söylenmemiş "kal"lar, duyulmamış hisler, terk edilmelerin gözyaşları...

‎Bu kalbin kocaman bir de evreni varmış. Dışarıdan bakınca her şey yerli yerinde görünürmüş. Gökyüzünün parıltısı aynı, deniz ve dalga sesleri aynı, insanlar aynı, gülüşler aynı... Ama içeride, o odada, en küçük yankı bile duvarlara çarpıp büyür, kocaman bir gürültü olurmuş.

‎Yalnızlık kalkanına rağmen bazen, bazı insanlar girermiş bu kalbe. Ama hiçbiri o odanın varlığını bilemezmiş. Bir gün yine biri girmiş kalbe, iyi hissettiren, güvende hissettiren, hep iyi gelen biri... Bu kalbe giren herkes gibi o kişi de ellerinde rüzgâr taşırmış. İyi niyetli biriymiş ama kalbin gizli odasından habersizmiş. Dokunduğu yere asla zarar vermeyen bu rüzgâr sonunda bilmeden o kapıya esmiş birgün ve kapı aralanmış... ‎

‎Gizemli kapı aralanınca rüzgâr daha sert esmeye başlamış kendini durduramadan çünkü içeride açık pencereler varmış bir sürü. Her biri ayrı bir travmayı ve acıyı taşıyan bu pencereler ardına kadar açıkmış. Rüzgâr sertleşmiş, esmiş, zarar vermek istemeden odadaki çatlak olan yerlere değmiş. Ama bunu bilmiyormuş rüzgâr çünkü pencereler açık, kapı açık, cereyan yaptıkça şiddet artmış, doğaldır sanmış. Meğer her şey açılan bir travma penceresinden, çatlaklardan sızan karanlık geçmişmiş aslında... 

‎Rüzgâr sertleştikçe kalp ne yapacağını bilemez olmuş. Kapıyı kapatmak istemiş ama içerideki pencereler açık kaldıkça rüzgâr dinmemiş. O anda kalp rüzgârı durduramayacağını fark etmiş. Ama kendini nasıl tutacağını seçebilirmiş. Çünkü kalbin de görünmeyen kenarları varmış. Kimsenin dokunamadığı, sadece onun bildiği sınırlar… Sonra ritmi gittikçe artan kalp, içine giren herkes kalabilsin diye o kenarları yavaş yavaş törpülemiş. ‎Dalgalar çekilmesin diye kıyısını veren bir deniz gibi kendinden eksile eksile genişlediğini sanmış. Oysaki her eksilişte biraz daha yorulmuş, biraz daha sessizleşmiş. 

‎Rüzgâr içeride dönerken ‎kalp ilk kez o kenarlara dönüp bakmış ve fısıldamış kendi kendine:

‎“Ben dağılmak zorunda değilim.”

Kapıyı kapatmamış. Rüzgârı da çıkartmamış içeriden. Çünkü mesele ne rüzgârmış ne verdiği hasar... Mesele sadece içerideki o pencerelermiş.  Pencerelerden birini usulca kapatmış önce. Sonra bir diğerini… Her kapattığında içerideki ses biraz daha azalmış. Rüzgâr hâlâ esiyormuş ama artık her yere ulaşamıyormuş. Çatlaklara girmiyor, güzel olan her hissi yeniden diğer tüm odacıklara taşıyormuş. İşte o anda kalp anlamış; birinin hayatında kalması için ille de kendini dağıtmak gerekmezmiş. Bazen birini hayatında tutmak ancak kendin kalabildiğinde mümkünmüş. 

‎O günden sonra da o oda var olmaya hep devam etmiş. Rüzgâr hâlâ ara sıra uğrarmış ama kalp artık kapıları ne zaman  açacağını, pencereleri ne zaman kapatacağını öğrenmeye başlamış. En önemlisi de kendi içinde kaybolmadan kalmayı öğrenmiş. Burada da masal bitmiş. . .


YÜREĞİN İKLİMLERİ
Büyümüş Yüreklere Masallar Serisi - 1
Elif İpek BİLEK

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

KARANLIKLA GÖZ GÖZE

Resim
  Karanlık bazen bir geceden değil, uzun süren bir iç mevsimden doğar. Son zamanlarda içimde adı olmayan bir karanlık var. Onu tanımlamaya çalıştıkça şekil değiştiriyor ama varlığı hiç kaybolmuyor. Günler geçiyor, hayat devam ediyor. Bense içimde ağırlaşan bir zamanın içinde kalıyorum. Her şey donuk, her şey mesafeli. Sanki içimde bir yer artık ışık almamaya karar vermiş gibi. Kalabalıkların içinde durabiliyorum. Konuşmaların arasında, seslerin ortasında. Ama bu kalabalıklar içimde bir boşluğu doldurmuyor. İnsan aslında anlatmak istemediği için değil de anlatamayacak hale geldiği için susar. Bir duygunun fazla gelmesi, bir kez yanlış anlaşılması yetiyor. Sonra insan, kelimelerini korumak için içine çekiyor. Bu da zamanla yalnızlığın başka bir türüne dönüşüyor. Belirsizlik, insanı içten içe tüketen bir şey. Nereye gittiğini bilmemek değil sadece, hareket edip etmediğinden bile emin olamamak. İçimde bir yol var ama yön hissi yok. Harita duruyor ama işaretler silik... İlerliyor mu...
Devamı

BİR KARANLIĞI EVCİLLEŞTİRMEK

Resim
İçimde bir karanlık büyüyor. Adı yok, sanki kendi bile yok ama aslında varlığı çok gerçek. İçimde bir ülke var, henüz adı konmamış. Ne haritalarda ne de bilenen rotalarda yok. Bu ülkeye sık sık uğrar oldum son zamanlarda. Karamsarlığın gri bulutlarıyla kaplı bir gökyüzü ve umutsuzluğun kurak ovaları sarmış bu ülkenin her yanını. Her şey daha yavaş, daha sessiz... Siz hiç kendi iç coğrafyanıza yabancılaştınız mı? Bildiğiniz yollar kayboldu, duygularınız dönüştü mü? Bugün o ülkenin içinden yazıyorum bu satırları. Adını bir türlü koyamadığım ama içinde kaybolduğumu bildiğim bir yerden.   Umudun göç ettiği bir kentte yaşıyor ruhum. En çok da belirsizlik yoruyor onu. Nereye gideceğini bilememek adım atmayı öyle zorlaştırıyor ki... Bazen bu yabancı hisleri içimde bastırmaya çalışıyorum, suskunlukla mühürlüyorum. Ama sonra düşünüyorum, belki de bu duygular sadece içimde kalmamalı. Sanırım o ülkenin sınırlarını aşmalı ve başka haritalara yayılmalı. Çünkü bazen bir kelime bile taşımakta zor...
Devamı