BİR KARANLIĞI EVCİLLEŞTİRMEK

İçimde bir karanlık büyüyor. Adı yok, sanki kendi bile yok ama aslında varlığı çok gerçek.

İçimde bir ülke var, henüz adı konmamış. Ne haritalarda ne de bilenen rotalarda yok. Bu ülkeye sık sık uğrar oldum son zamanlarda. Karamsarlığın gri bulutlarıyla kaplı bir gökyüzü ve umutsuzluğun kurak ovaları sarmış bu ülkenin her yanını. Her şey daha yavaş, daha sessiz... Siz hiç kendi iç coğrafyanıza yabancılaştınız mı? Bildiğiniz yollar kayboldu, duygularınız dönüştü mü? Bugün o ülkenin içinden yazıyorum bu satırları. Adını bir türlü koyamadığım ama içinde kaybolduğumu bildiğim bir yerden. 

Umudun göç ettiği bir kentte yaşıyor ruhum. En çok da belirsizlik yoruyor onu. Nereye gideceğini bilememek adım atmayı öyle zorlaştırıyor ki... Bazen bu yabancı hisleri içimde bastırmaya çalışıyorum, suskunlukla mühürlüyorum. Ama sonra düşünüyorum, belki de bu duygular sadece içimde kalmamalı. Sanırım o ülkenin sınırlarını aşmalı ve başka haritalara yayılmalı. Çünkü bazen bir kelime bile taşımakta zorlandığın yükü hafifletebilir. 

Yalnız hissediyor ruhum. Çünkü anlatmanın da anlaşılmanın da kıyısında duruyor uzun zamandır. Anlayacak kimsenin olmadığını bildiği zaman insanın içindeki tüm kelimeler yetim kalır. Tüm bunlar görünmeyen, ağır bir yük gibi çökmüş omuzlarıma. İşte bu ağırlıkla haritanın diğer ucuna ulaşmaya çalışıyorum ama gidemiyorum.
Çünkü gözleri bağlı bir kâşifim ben.
Yol var, yön yok.
Harita var, hedef yok.
Ve ruhu en çok yıpratan şey tam olarak bu bilinmezlik.

Hissetmek, insan olmanın en dürüst halidir. İşte bu yüzden sevmesem de her duygunun içimde var olmasına izin verdim. Bazen umudun filizlendiğini hissetsem de karanlık hep daha hızlı yayıldı haritama. Bu bir zayıflık değil, bu varoluşun bir parçası aslında. Belirsizlik, yorgunluk, yalnızlık; hepsi yol arkadaşım olmuş. O yüzden hepsini yanımda taşıyorum, her an. Her şeyi anlamak zorunda değilim. Bazen sadece içimde yer etmesine izin vermem gerekir belki de.

Karanlık içimde yer etmiş olsa da ben artık onunla savaşmayı değil onun içinden geçmeyi seçiyorum.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

KARANLIKLA GÖZ GÖZE

Resim
  Karanlık bazen bir geceden değil, uzun süren bir iç mevsimden doğar. Son zamanlarda içimde adı olmayan bir karanlık var. Onu tanımlamaya çalıştıkça şekil değiştiriyor ama varlığı hiç kaybolmuyor. Günler geçiyor, hayat devam ediyor. Bense içimde ağırlaşan bir zamanın içinde kalıyorum. Her şey donuk, her şey mesafeli. Sanki içimde bir yer artık ışık almamaya karar vermiş gibi. Kalabalıkların içinde durabiliyorum. Konuşmaların arasında, seslerin ortasında. Ama bu kalabalıklar içimde bir boşluğu doldurmuyor. İnsan aslında anlatmak istemediği için değil de anlatamayacak hale geldiği için susar. Bir duygunun fazla gelmesi, bir kez yanlış anlaşılması yetiyor. Sonra insan, kelimelerini korumak için içine çekiyor. Bu da zamanla yalnızlığın başka bir türüne dönüşüyor. Belirsizlik, insanı içten içe tüketen bir şey. Nereye gittiğini bilmemek değil sadece, hareket edip etmediğinden bile emin olamamak. İçimde bir yol var ama yön hissi yok. Harita duruyor ama işaretler silik... İlerliyor mu...
Devamı

PENCERELER

Resim
İçeride olanlar bazen dışarıdan gelenle karışır. İnsan neyin nereden estiğini anlayamaz. Rüzgârı suçladığımız çok şey var. Halbuki bazı pencereler zaten açıktı. Büyümüş ama büyümeye direnen yüreğim bunu anlamadı. Ben de oturdum, ona bir masal anlattım... ‎ Bir varmış bir yokmuş, ‎Zamanın birinde, kalabalıkların içinde yapayalnız bir kalp yaşarmış. ‎Bu kalp kendini, içindeki sessiz bir oda yüzünden yalnızlıkla korumaya almış. Kimsenin bilmediği, kapısını kendisinin bile ne aralayabildiği ne kilit vurabildiği ne de yıkabildiği bir oda... ‎Bu odada eski sesler yaşarmış. Yarım kalmış cümleler, zamanında söylenmemiş "kal"lar, duyulmamış hisler, terk edilmelerin gözyaşları... ‎Bu kalbin kocaman bir de evreni varmış. Dışarıdan bakınca her şey yerli yerinde görünürmüş. Gökyüzünün parıltısı aynı, deniz ve dalga sesleri aynı, insanlar aynı, gülüşler aynı... Ama içeride, o odada, en küçük yankı bile duvarlara çarpıp büyür, kocaman bir gürültü olurmuş. ‎Yalnızlık kalkanına rağmen bazen, ...
Devamı