RUHUN KALEMLE KONUŞMASI

Hayat bazen tanımlayamadığın duygularla dolar. Gün bazen ağır bir yükle başlar. İşte o süreçte farkına varır insan: Ağırlaştın…

Bir gün böyle bir güne uyanırsın. Kalbinden çok zihninin yorgun olduğunu fark edersin. Bir fincan kahve alıp pencere kenarından ağaçları, kuşları ve gökyüzünü izlemek yetmez hafiflemeye. İçten içe bildiğin, büyümesini izlediğin o karmaşaya yetecek kelime bulamazsın. Bu yüzden de günler geçer ama yazamazsın. Çünkü bu bir karmaşadır, umutla korkunun bir arada olduğu... Orada bir yerde büyür ve kimse fark etmez. Edemez çünkü sen gülümsemeyi ihmal etmezsin. Aslında o gülümsemenin ardında bir duraklama vardır. İnsanın kendine bile söyleyemediği, kağıda dökemediği "Ben de yoruldum." itirafı... 

Ama öyle bir durum var ki hayret eder insan. Bazen bu yorgunluk seni hareketsiz değil daha da koşturan biri yapar. Çünkü kendin için durmak, dinlenmek düşündüğün son şeydir. Sen sadece sana ihtiyacı olan biri için oradasındır. İşte bu yüzden büyüdükçe büyür bu karmaşa. Sen durursan belki o düşecek... Sonra bir bakmışsın, bunca yükü yüklenip kendini unutunca ezilmişsin oracıkta. Kimse sormamış "Sen nasılsın?" diye sana. Soran olmayınca söylememişsin sen de ve sen sustukça kelimeler de kaybolmuş zihninde. Kısacası sen susmuşsun, kalbin susmuş, zihnin susmuş ve en sonunda herkes seni unutmuş. Ama bu yazı, uzun bir zaman sonra belki de kendine döndüğün ilk an. Belki hayatında ilk kez, belki uzun yükün ardından ilk kez konuşacaksın kalemle ve kalemin ucundan tutup, kelimelere sarılıp dile getireceksin zihnindeki tüm karmaşayı. 



Peki ben neresindeyim tüm bu karmaşanın? Ben nasılım? Benim neye ihtiyacım var?

Evet, cevabını bilmediğim o soruyu soruyorum ve cevabı bulmak istiyorum. Ben nasılım?

Belki yorgunum belki üzgün... Belki de sadece korkmak yerine umuda sarılıyorum bu karmaşanın içinde. Belki de sadece güçlüyüm. Ya ben öyle sanmışım. Yıllarca sırtlandığımız yüke karşılık susmayı ve her şeye rağmen gülümseyip iyiymiş gibi davranmayı "güç" diye öğrettiler. Ben de öyle sanmışım, kendimi güçlü bilmişim. Her yükte daha da susmuşum. Fakat susmak, içimdeki tüm sesleri yavaş yavaş kaybetmekmiş meğer...

Şimdi bu yazı, belki bir itiraf belki de bir başlangıç. Susup biriken ne varsa onların bir parça yazıya dökülmüş hali aslında. Bu kelimeler her okuyanda başka bir şeye dönüşecek, biliyorum. Benim içinse sadece "Susmadan da güçlüyüm. Yorgunken de güçlüyüm." demenin bir aracı olacak.

Çünkü ruh, bazen sadece kalemle konuşmak ister. İşte o an, ruhun en çok duyulduğu andır. 
- İpek Yolu'ndan

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

KARANLIKLA GÖZ GÖZE

Resim
  Karanlık bazen bir geceden değil, uzun süren bir iç mevsimden doğar. Son zamanlarda içimde adı olmayan bir karanlık var. Onu tanımlamaya çalıştıkça şekil değiştiriyor ama varlığı hiç kaybolmuyor. Günler geçiyor, hayat devam ediyor. Bense içimde ağırlaşan bir zamanın içinde kalıyorum. Her şey donuk, her şey mesafeli. Sanki içimde bir yer artık ışık almamaya karar vermiş gibi. Kalabalıkların içinde durabiliyorum. Konuşmaların arasında, seslerin ortasında. Ama bu kalabalıklar içimde bir boşluğu doldurmuyor. İnsan aslında anlatmak istemediği için değil de anlatamayacak hale geldiği için susar. Bir duygunun fazla gelmesi, bir kez yanlış anlaşılması yetiyor. Sonra insan, kelimelerini korumak için içine çekiyor. Bu da zamanla yalnızlığın başka bir türüne dönüşüyor. Belirsizlik, insanı içten içe tüketen bir şey. Nereye gittiğini bilmemek değil sadece, hareket edip etmediğinden bile emin olamamak. İçimde bir yol var ama yön hissi yok. Harita duruyor ama işaretler silik... İlerliyor mu...
Devamı

BİR KARANLIĞI EVCİLLEŞTİRMEK

Resim
İçimde bir karanlık büyüyor. Adı yok, sanki kendi bile yok ama aslında varlığı çok gerçek. İçimde bir ülke var, henüz adı konmamış. Ne haritalarda ne de bilenen rotalarda yok. Bu ülkeye sık sık uğrar oldum son zamanlarda. Karamsarlığın gri bulutlarıyla kaplı bir gökyüzü ve umutsuzluğun kurak ovaları sarmış bu ülkenin her yanını. Her şey daha yavaş, daha sessiz... Siz hiç kendi iç coğrafyanıza yabancılaştınız mı? Bildiğiniz yollar kayboldu, duygularınız dönüştü mü? Bugün o ülkenin içinden yazıyorum bu satırları. Adını bir türlü koyamadığım ama içinde kaybolduğumu bildiğim bir yerden.   Umudun göç ettiği bir kentte yaşıyor ruhum. En çok da belirsizlik yoruyor onu. Nereye gideceğini bilememek adım atmayı öyle zorlaştırıyor ki... Bazen bu yabancı hisleri içimde bastırmaya çalışıyorum, suskunlukla mühürlüyorum. Ama sonra düşünüyorum, belki de bu duygular sadece içimde kalmamalı. Sanırım o ülkenin sınırlarını aşmalı ve başka haritalara yayılmalı. Çünkü bazen bir kelime bile taşımakta zor...
Devamı

PENCERELER

Resim
İçeride olanlar bazen dışarıdan gelenle karışır. İnsan neyin nereden estiğini anlayamaz. Rüzgârı suçladığımız çok şey var. Halbuki bazı pencereler zaten açıktı. Büyümüş ama büyümeye direnen yüreğim bunu anlamadı. Ben de oturdum, ona bir masal anlattım... ‎ Bir varmış bir yokmuş, ‎Zamanın birinde, kalabalıkların içinde yapayalnız bir kalp yaşarmış. ‎Bu kalp kendini, içindeki sessiz bir oda yüzünden yalnızlıkla korumaya almış. Kimsenin bilmediği, kapısını kendisinin bile ne aralayabildiği ne kilit vurabildiği ne de yıkabildiği bir oda... ‎Bu odada eski sesler yaşarmış. Yarım kalmış cümleler, zamanında söylenmemiş "kal"lar, duyulmamış hisler, terk edilmelerin gözyaşları... ‎Bu kalbin kocaman bir de evreni varmış. Dışarıdan bakınca her şey yerli yerinde görünürmüş. Gökyüzünün parıltısı aynı, deniz ve dalga sesleri aynı, insanlar aynı, gülüşler aynı... Ama içeride, o odada, en küçük yankı bile duvarlara çarpıp büyür, kocaman bir gürültü olurmuş. ‎Yalnızlık kalkanına rağmen bazen, ...
Devamı