KOZADAN DÖKÜLENLER

 "Bir gün, içimde birikenleri sakladığım kozamın artık dar geldiğini fark ettim ve bu blog o gün doğdu."

Evet, bir koza sadece bir koza değildir aslında. Öyle derin anlamlar ifade ediyor ki... İpek böceği bu kozayı kendini korumak ve dönüşümünü gerçekleştirmek için iplik şeklinde ürettiği ipeği kendi etrafına sararak oluşturur. İpek böceği tırtıl formundan kelebek formuna geçerken koza hem büyük bir değişime sahne olur hem de onun hassas yapısını korur. Ayrıca ipek böcekleri kozanın içerisindeyken dışarıdan tamamen izole olur. Sonrasında ise tüm organlarından tutun da şekline kadar her şeyiyle büyük bir değişim geçirir. Bu değişim ve dönüşüm sonunda kelebek kozasından çıkar. Ancak bu yazdığımız kadar kolay değil. Kelebek bu kozayı yırtmak için çok çaba harcar ve öğrenme süreci devam eder aslında. Kanat çırptıkça güçlenir kanatları ve sonra özgürce uçar. 

İşte burası tam olarak benim kozamdan dökülenlerin başlangıcı sayılır. İnsanların da dönem dönem içe kapandığı, kendine döndüğü zamanlar yok mudur? Tam da öyle bir anda kendime bir koza ördüm. Kendimi dışarıdan korumamın ve tamamıyla yenilenmemin zamanı gelmişti.  Öyle ki yazmadan yaşayamayacak gibi hissederken bir gün hiç yazamadığımı fark ettim. Düşünemiyordum. Hayat o kadar hızlanmıştı ki düşüncelerim aynı anda dönüyor, kafamı toparlamama engel oluyordu. Bu da bir şeyleri detaylıca düşünüp kaleme dökmeme engeldi. Ben de kendi kozamı ördüm, tazelendim, güçlendim.

Kozanın içinde geçirdiğim büyük değişimler sonrası artık bu kozaya sığamadığımı, kanatlarımı güçlendirip oradan çıkmam gerektiğini fark ettim. Dışarıda beni bekleyen bir yol ve günceme yazacak hisler vardı. Artık her şeyi ifade etmenin, dünyayla paylaşmanın ve gerçekten özgür hissetmenin zamanıydı çünkü. 

Bu sayfada sizlerle herhangi bir konuda içimden geçenleri paylaşmak için varım. İçimde biriken yoğun duyguları paylaşmak bana dünyanın en güzel hissini yaşatıyor. Emin olabilirsiniz ki bu karşılıklı sohbetten bile daha iyi geliyor bana çünkü ben yazdığımda daha çok şey ifade edebiliyorum. Yazmak benim için derin bir nefes almak gibi aslında. Hani insanın içi daralır ya, bir iki soluk alırsınız rahatlayamazsınız ama şöyle derin bir nefes alıp verdikten sonra tamamen rahatlarsınız, işte tam olarak böyle. Karşılıklı sohbet etmek benim için nefes almak gibiydi. Yazmak da o beklenen derin nefesi alıp vermek gibi. 

Beni tanımayanlar için bir ipucu: Gözlerim gökyüzünü hep iklimin renklerine göre okur; bir yandan da duygularımı yansıtan bir pusula gibidir.

Kelimelerle ördüğüm ipek yolumda, bir günce paylaşıyorum sizlerle. Bu, kozadan dökülmekle başlayan ve çok uzaklara giden bir özgürleşme hikâyesi... Bu satırlarda biraz kendimi biraz da sizi buluyorum. Siz kozanızda hangi hisleri saklıyorsunuz? Sizin de kozadan çıkıp içinizde saklı olan kelimelerle örmek istediğiniz bir yolunuz var mı? Eğer varsa, sizin yolunuzda da sizlerle buluşmayı çok isterim. 

Tıpkı bir sonbahar yaprağının rüzgâra teslim oluşu gibi, kelimelerimi de buraya bırakıyorum. Çünkü her mevsim, her döngü bir yeniliği beraberinde getirir. Beni burada bulduğunuz için size çok teşekkür ederim. 

Bu, İpek Yolu Güncesi'nin sadece başlangıcıydı. Kozadan dökülenlerle bu yol her zaman uzayıp gidecek. Bu blogda bazen duygularımı, bazen mevsimlerin getirdiği düşünceleri, bazen de anlık ilhamları paylaşacağım. Eğer aynı hisleri paylaşıyorsak, bir sonraki yazımda görüşmek üzere. 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

KARANLIKLA GÖZ GÖZE

Resim
  Karanlık bazen bir geceden değil, uzun süren bir iç mevsimden doğar. Son zamanlarda içimde adı olmayan bir karanlık var. Onu tanımlamaya çalıştıkça şekil değiştiriyor ama varlığı hiç kaybolmuyor. Günler geçiyor, hayat devam ediyor. Bense içimde ağırlaşan bir zamanın içinde kalıyorum. Her şey donuk, her şey mesafeli. Sanki içimde bir yer artık ışık almamaya karar vermiş gibi. Kalabalıkların içinde durabiliyorum. Konuşmaların arasında, seslerin ortasında. Ama bu kalabalıklar içimde bir boşluğu doldurmuyor. İnsan aslında anlatmak istemediği için değil de anlatamayacak hale geldiği için susar. Bir duygunun fazla gelmesi, bir kez yanlış anlaşılması yetiyor. Sonra insan, kelimelerini korumak için içine çekiyor. Bu da zamanla yalnızlığın başka bir türüne dönüşüyor. Belirsizlik, insanı içten içe tüketen bir şey. Nereye gittiğini bilmemek değil sadece, hareket edip etmediğinden bile emin olamamak. İçimde bir yol var ama yön hissi yok. Harita duruyor ama işaretler silik... İlerliyor mu...
Devamı

BİR KARANLIĞI EVCİLLEŞTİRMEK

Resim
İçimde bir karanlık büyüyor. Adı yok, sanki kendi bile yok ama aslında varlığı çok gerçek. İçimde bir ülke var, henüz adı konmamış. Ne haritalarda ne de bilenen rotalarda yok. Bu ülkeye sık sık uğrar oldum son zamanlarda. Karamsarlığın gri bulutlarıyla kaplı bir gökyüzü ve umutsuzluğun kurak ovaları sarmış bu ülkenin her yanını. Her şey daha yavaş, daha sessiz... Siz hiç kendi iç coğrafyanıza yabancılaştınız mı? Bildiğiniz yollar kayboldu, duygularınız dönüştü mü? Bugün o ülkenin içinden yazıyorum bu satırları. Adını bir türlü koyamadığım ama içinde kaybolduğumu bildiğim bir yerden.   Umudun göç ettiği bir kentte yaşıyor ruhum. En çok da belirsizlik yoruyor onu. Nereye gideceğini bilememek adım atmayı öyle zorlaştırıyor ki... Bazen bu yabancı hisleri içimde bastırmaya çalışıyorum, suskunlukla mühürlüyorum. Ama sonra düşünüyorum, belki de bu duygular sadece içimde kalmamalı. Sanırım o ülkenin sınırlarını aşmalı ve başka haritalara yayılmalı. Çünkü bazen bir kelime bile taşımakta zor...
Devamı

KAVRULMUŞ ZAMANLARIN İÇİNDE

Resim
"Bu sıcakta konuşan tek şey güneş. Ben bile kendime sessiz kaldım." Güneş'in Sustukları Sıcak bir temmuz sabahıydı ve ben içimde ağır bir durgunluk taşıyordum. Güneş ortalığı kavurdukça konuşur aslında. Bense temmuzun her günü bir öncekinden daha da sessizim kendime. Güneşin yakıcılığı "konuşması" ise beni susturması da onun susmasıdır aslında.  Bazen koşup bir ağacın gölgesine saklanıyorum. Ama temmuzda gölgeler bile çabuk buharlaşıyor. Her şeyden çok kendimden kaçıp sığınıyordum oysaki bu gölgelere. Güneşin yaktıkları değil, sustukları kaçırıyor insanı. Ben yine de içimden geçenleri duymazdan geliyorum çünkü insan kendi iç sesini bile taşıyamıyor bu sıcakta. Taşıyamadıkça da ter gibi akıyor kelimeler; tutamıyorum, yazamıyorum, konuşamıyorum.  Bir yerde bir serinlik başlasa içimde duracak zaman aslında. Ama zaman temmuzda çok başka akıyor. Anlamadan değil, ısrarla en derinine anlata anlata, yapış yapış, üstüne basa basa... Gecesi bile gündüz gibi sıcak, suskun....
Devamı